Υποταγή

Υποτάξου στο σώμα.
Αυτό το χώμα, αυτός ο πηλός
—οι μεταξωτές του μεμβράνες, η εύθραυστη ανάσα,
όλες από αιθέριο πηλό—
έρχεται από πολύ μακριά,
από του πηλού τη μήτρα.

Φτιάχνει κούκλες στο δρόμο του,
παίζει μαζί τους για λίγο, μετά, με σκληρότητα τις πετά,
τις σκίζει σα χαρτιά και κουρέλια σε χίλια-δυο κομμάτια.

Ο πηλός, το σώμα μας,
τόσο μαλακός, τόσο παντοδύναμος
—μετάξινα μέλη και μεμβράνες αραχνοΰφαντες—
κι ένα ζούδι να περπατήσει πάνω του ξαφνικά, το σκίζει.

Υποτάξου στο σώμα, τον αόρατο δυνατό παλαιστή σου.

Μέχρι τώρα ανεβασμένος στις κορφές των δέντρων
αψηφούσες τον ήλιο,
άστραφτες και γελούσες,
έγερνες από τη μια μπάντα της ζυγαριάς.

Δεν είχες πιάσει ακόμα αυτόν τον πηλό στα χέρια σου,
πάνω στα πόδια σου στηριγμένος,
δήθεν πόδια, δήθεν δύναμη, δήθεν νικητήρια κραυγή.

Ποιο είναι αυτό χούφταλο που σωπαίνει έτσι απελπισμένο στην πόρτα του;

Ποιο πήλινο σώμα,
ποια αυταπάτη κλαίει που λυτρωμό δεν έχει;

Πού είναι το κορμί και των ματιών η λάμψη,
το γέλιο και το τρέξιμο στους κήπους της γης;

Πού είναι το κρουστό δέρμα κι οι κνήμες του έρωτα;

Αέρας, αέρας, αέρας,
στοιβαγμένος στον ναρκωμένο αέρα μιας άλλης απεραντοσύνης,
που είχε κάποτε μαλλιά και κόκκαλα και σώμα δυνατό
και περπατούσε.

Πηλός, πηλός μες στις χούφτες σου, πηλός.
Πρόσεχέ τον.
Κράτα τον με δέος ώσπου να λιώσει.


ΟΛΓΑ ΒΟΤΣΗ
(1922-1998)



Από τη συγκεντρωτική συλλογή Τα ποιήματα της Όλγας Βότση
Οι Εκδόσεις των Φίλων

Ό,τι λεγόταν σπίτι μου

Τώρα που του πατώματός μου τα ξύλα
κατεβήκαν σιγά-σιγά ως κάτω στη γη
από το πολύ το πάτημα, από το πολύ το βάρος·
τώρα που όλα αγκομαχούν να σπάσουν
και πια εδώ και κει ορμά με βοή το σκοτάδι,
ακούω της τιτάνιας Σου δύναμης το σάλεμα που είχα ξεχάσει,
Σ’ ακούω δυνατά ν’ ανασαίνεις πάντα και να υπάρχεις.

Αυτή τη σκοτεινή έρημο
που είχε για λίγο σβήσει απ’ τα μάτια μου
πάντα την κατοικούσες.
Γύριζες κι επόπτευες τους ήλιους και τους ανθρώπους,
τιτάνιο Πνεύμα της Καταιγίδας,
κι άφηνες να ψηλώνουν οι λιγνοί μίσχοι στις άκρες των ποταμών,
Πνεύμα της Δύναμης, Πνεύμα της Μέθης.

Το σπίτι μου γκρεμίζεται στην άβυσσό Σου
και δεν ξέρω αν θα ’ναι οι παλάμες Σου την ώρα εκείνη από κάτω να το δεχτούνε
ή ο φοβερός σου άνεμος που συντρίβει κόκκαλα,
που λιώνει πέτρες.

Οι σχισμές μου όλες, οι χαραμάδες μου όλες,
ό,τι λεγόταν σπίτι μου,
κατηφορίζει σιγά-σιγά σ’ Εσένα,
στην πανάρχαια Δύναμη,
στο στοιχείο το τρομερό του Κόσμου,
που ως τώρα ο ήλιος σπλαχνικός μάς το έκρυβε.

Η ακοή Σου ας στρέψει μ’ έλεος στον τριγμό του την προσοχή Της.


ΟΛΓΑ ΒΟΤΣΗ
(1922-1998)



Από τη συγκεντρωτική συλλογή Τα ποιήματα της Όλγας Βότση
Οι Εκδόσεις των Φίλων

Ο ποταμός

Κρύφτηκα απ’ όλα του εαυτού μου τα μάτια
που ήθελε να με καταπιεί.
Ελεύθερο μόνο άφησα έναν πικρό ποταμό,
ζωντανό νύχτα-μέρα,
σα μαχαίρι ολόκληρη να με διαπερνά.

Ως το στήθος μέσα του βούλιαζα, ως το λαιμό.
Τον άφηνα, τον άφηνα να ξεχειλίζει βαθιά μου τα πικρά κύματά του—
μυστικό βέλος της σωτηρίας—
ώσπου σιγά-σιγά χωρίς να το νιώσω
σ’ άγνωστες μ’ απόθεσε παραδείσιες αχτές.


ΟΛΓΑ ΒΟΤΣΗ
(1922-1998)



Από τη συγκεντρωτική συλλογή Τα ποιήματα της Όλγας Βότση
Οι Εκδόσεις των Φίλων