Καλωσήρθατε! :)
Ελπίζω να σας αρέσει η περιήγηση στο ιστολόγιό μου.

Μας περιμένει μια πόλη— και, φτάνοντας, το λεωφορείο κάνει τρεις στάσεις. Πού λέτε να κατεβούμε;

1. Στην πλατεία των Αγίων Θεοδώρων (Οιδιπόδεια Κρήνη), εκεί όπου σύμφωνα με το μύθο ο ήρωας ξέπλυνε τα χέρια του μετά την πατροκτονία του Λάιου·

2. στο Γυμνάσιο, κάτω από το Λόφο Μεγάλο Καστέλλι, εκεί όπου υπάρχει ο μυκηναϊκός θαλαμωτός τάφος (14ος-13ος αιώνας π.Χ.) των γιων του Οιδίποδα, δηλ. του Ετεοκλή και του Πολυνείκη, οι οποίοι αλληλοσκοτώθηκαν μονομαχώντας μπροστά στα τείχη της Θήβας·

3. τέρμα της διαδρομής ο Λόφος του Ισμηνίου Απόλλωνος (εύκολα προσβάσιμος από την πίσω πλευρά), με κατάλοιπα θεμελίωσης δωρικού ναού του 4ου αιώνα π.Χ. στην κορυφή του.

Πλησίον του λόφου βρίσκεται ο Ιερός Ναός του Ευαγγελιστού Λουκά με τη ρωμαϊκή λάρνακα όπου φυλάσσονταν τα λείψανα του Αγίου. Στο πίσω μέρος του Ιερού Ναού υπάρχουν αρχαία ερείπια, τμήματα της κλασσικής οχύρωσης της πόλης, καθώς και αρχιτεκτονικά μέλη που ανήκουν σε παλαιότερο ναό, των πρώτων χριστιανικών χρόνων.

Υπάρχουν, φυσικά, πολλά ακόμα να δούμε.
Καλή συνέχεια!


Επτά επί Θήβας του Αισχύλου
Παράσταση του 1982 στο Θέατρο Μοσχοποδίου της Θήβας


1:22:26

Η Αντιγόνη για τον νεκρό αδελφό της Πολυνείκη
που θεωρήθηκε προδότης
και για τον οποίο είχε δοθεί εντολή να παραμείνει άταφος:

— Θα του σκάψω εγώ η ίδια τάφο
κι ας είμαι γυναίκα, θα τα καταφέρω.
Θα τον κουβαλήσω σε λινό σεντόνι
και μόνη μου θα τον σκεπάσω.
Μην περάσει από κανενός το νου ότι δεν θα το κάνω αυτό·
έχω το θάρρος και θα βρω οπωσδήποτε τον τρόπο!

τάφον γὰρ αὐτῷ καὶ κατασκαφὰς ἐγώ,
γυνή περ οὖσα, τῷδε μηχανήσομαι,
κόλπῳ φέρουσα βυσσίνου πεπλώματος.
καὐτὴ καλύψω, μηδέ τῳ δόξῃ πάλιν·
θάρσει, παρέσται μηχανὴ δραστήριος.

(στίχοι 1040-1045)

Άγιος Γεώργιος ο «Μικρός»

Άγιος Γεώργιος ο «Μικρός»
Ένα από τα πολλά ταπεινά εκκλησάκια της Θήβας, που είναι διάσπαρτα σε όλη την πόλη και προσφέρουν στιγμές περισυλλογής και γαλήνης. Το εικονιζόμενο βρίσκεται στην οδό Βουρδουμπά, ενώ υπάρχει και μεγαλύτερος Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου στην ομώνυμη πλατεία ανάμεσα στις οδούς Πινδάρου και Λουκά Μπέλλου.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Νυχτερινή περίπολος

Ανάμεσα σε σύρματα και πικροδάφνες
περιπολούμε την ανία τη σιωπηλή οργή
τη θλίψη της σκοπιάς μέσα στο δάσος

Η νύχτα πέφτει οι γραμμές σπάζουν διαλύονται
τα χρώματα μονοιάζουνε κι αποχωρούν
Κουρασμένος και ήρεμος περιμένω
τον αριθμό των άστρων

Χαμηλότερο άστρο η καύτρα της Χρυσούλας
—έρχεται εδώ απ’ τα δεκαττέσσερά της και καπνίζει
το ’να τσιγάρο πάνω στ’ άλλο. Πάντα
στο ίδιο σημείο εννέα χρόνια— και δε θέλει
να μας πει το γιατί.

Δεν έχω φίλους— μου κάνανε κακό
Σου δίνω το λόγο μου πως δε θα φύγω
κάνε ό,τι αγαπάς

(Προχτές
τη μάζεψαν οι μπάτσοι— χτες
ο λοχίας την έσπασε στο ξύλο
Αλλά εκείνη ξανάρχεται και κάθεται
ανακούρκουδα μες στα σκοτάδια πάνω
στα πούσια— ανεξήγητο όνειρο που επιμένει)

Οι σκοποί τη φοβούνται όπως φοβούνται
τους τριγμούς της νύχτας
Ο ταγματάρχης συνεχίζει τα δικά του
ότι τη λένε Κατερίνα
ότι πετάει πέτρες στους φαντάρους
ότι κάποιοι τη γλύκαναν κι εκείνη
γριά κι άσχημη επιστρέφει

Μαζί μ’ εμάς κι οι γάτες βγαίνουν τα μεσάνυχτα
περίπολο στις πικροδάφνες και τα σύρματα
Περνούμε πλάι τους κι εκείνες
μας κοιτούν περίεργα— εννοούν
ότι αυτός ο τόπος έχει άλλους λόγους
κι άλλους κανόνες


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
(1967- )

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Το Ηλεκτρικό Κορίτσι στο Φεγγάρι

Τόσα σου ’χω πει και τα μοιράστηκες με όλους
πήρες το φως μου κι άναψες σαν ιδέα σε κόμικ
για τότε με το Νίκο, γυμνή στους ώμους

για το παιδί στην παραλία, τον Πολωνό,
κι ακόμη για το αρχινισμένο γιαπί, τον σπα-
σμένον αντίχειρα· το κατοικίδιο Σάββατο.

Τις ιστορίες μου κέντησα χωρίς πια
δεύτερη φορά να πιαστώ από σένα και
την προοπτική που πείθει τα αγόρια

πως θα ’μαι απολαυστική κι ολόφωτη καιρό.
Γι’ αυτό σου γράφω. Δε μου στάθηκες.
Εδώ δε στέκεις τ’ ουρανού: μισόλογα όλο

κι ημίφωτα, και μόνο για βραδιές τού
δίνεσαι ολόκληρο, και τότε ακόμη
ετερόφωτο, λαμπτήρας απ’ αυτούς

που καίγονται σαν παίξεις λίγο
με τους διακόπτες, ή όταν πέφτει
η ασφάλεια. Ψιθυρίζοντας: «θα φύγω».


ΘΟΔΩΡΗΣ ΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
(1981- )

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

Ο δρόμος μέχρι το περίπτερο

Ίσως
η χώρα μου ακόμα
κάτω απ’ τα χώματα
ίσως
και να διαθέτει ακόμα
μιαν εφεδρεία αθωότητας
Η εξόρυξη κοστίζει βέβαια
είναι κι οι κίνδυνοι πολλοί
πολλά κοπάδια εγκέλαδοι
αλλήθωροι
μονόφθαλμοι
μονάχα ο Ιωάννης Καποδίστριας τους κατάφερε
τους άρπαζε απ’ τα κέρατα
και πήγαιναν μαζί βαθιά
ώσπου μια μέρα χάθηκε
σ’ ένα μεγάλο πορτοκάλι κοίτασμα
(όχι σαν κι αυτά που θάβουν στις χωματερές)
Μιλάω για πορτοκάλι αέναο
αυτό που αστράφτει μόνο του
κι εθίζει
τους πιο ωραίους κούρους
να βγουν
ξανά στην επιφάνεια

ζῆ πῦρ τὸν γῆς θάνατον
καὶ ἀ[ν]ὴρ ζῆ τὸν πυρὸς θάνατον
ὕδωρ ζῆ τὸν ἀέρος θάνατον
γῆ τὸν ὕδατος


Αλλά τι ψάχνεις τώρα
Όταν μιλάει κανείς για την πατρίδα του
τον ρίχνουν στον Καιάδα του ακατάληπτου
Δεν είναι πως κατηγορώ κανέναν σας
Είναι κι ο αέρας τσόγλανος
Κι ο χρόνος
Που μας πατάει και με τα τέσσερα
Γι’ αυτό κι οι ποιητές ανέκαθεν
—εδώ λείπει ένας στίχος με σφυριά—
να κάτι πρόκες
ίσα με το ένστικτο
όχι το γενετήσιο
μα ’κείνο που ’χουν τα πουλιά
μιλώ για το φτερούγισμα
μες στα φτηνά δωμάτια
το πώς τυλίγεται κανείς
απ’ το ίδιο του το πέταγμα
στον πιο γυμνό λαμπτήρα
έτσι
που και το φως
το τεχνητό
ν’ αγιάζει
κάποτε
ααααααα
[...]


ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΙΓΚΑΣ
(1977- )

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Το Λύκειον των Ελληνίδων


Πινδάρου 3


Tο Λύκειον των Eλληνίδων ιδρύθηκε το 1911 (στη Θήβα το 1962) από την πρωτοπόρο του ελληνικού φεμινιστικού κινήματος Kαλλιρρόη Σιγανού-Παρρέν, η οποία με τη μαχητική της αρθρογραφία από τις στήλες της Εφημερίδος των Kυριών χάραξε καινούριους δρόμους για τις γυναίκες, μιλώντας πρώτη για το δικαίωμα στη μόρφωση και την εργασία, για το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.

Παράλληλα, το Λύκειον των Eλληνίδων τάχθηκε ενάντια στην ξενομανία της εποχής, προβάλλοντας την ελληνική παράδοση, νεότερη και παλαιότερη, και τονίζοντας την αισθητική, εθνική και κοινωνική της αξία.

Σήμερα το Λύκειον των Eλληνίδων διατηρεί τη δυναμική του παρουσία, στηριζόμενο πάντα στην εθελοντική προσφορά των μελών του, επιχειρώντας συγχρόνως τη σύνδεση της μακρόχρονης εμπειρίας του στην κοινωνική δράση και στη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς με την επιστημονική γνώση.

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Γκρίζα και κίτρινα και άσπρα

Βρεθήκαμε σε σιδερένιους έρημους Σταθμούς
με τις πικροδάφνες δίπλα στις ράγες
να περιμένουν τη βροχή
όπως εμείς περιμέναμε τους Αγγέλους
με τα μεγάλα φτερά και τα σπαθιά τ’ ασημένια.

Τελειωμένοι χαμένοι γελασμένοι άδειοι
γκρίζα και κίτρινα χρώματα
ήμαστε πολλοί και δε μιλούσε κανείς
αυτές τις ώρες αυτά τα χρόνια της αναμονής
των Αγγέλων.

Για ποιους θα είναι τα σπαθιά
ποιους θα σηκώσουν τα φτερά;

Άλλο ουρανός και άλλο τάφος.

Και τα χρώματα μέσα
στους σιδερένιους έρημους Σταθμούς
είναι γκρίζα και κίτρινα και άσπρα.


ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ
(1917-1984)

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

εχεμύθεια

σήκωσα το ακουστικό βαριεστημένα
—στης ανεργίας μου τα χρόνια
καυχιέμαι πως κατέκτησα
την απαξία της ελπίδας.
από γνωστή στατιστική εταιρεία
κάποια υπάλληλος
—συμβασιούχος ορισμένου χρόνου, υπέθεσα—
με παρακάλεσε για καναδυό ερωτήσεις
ίσαμε να φανεί πως άξιζε το μεροκάματο.
σάστισα μπρος στην ειλικρίνειά της
με ρώτησε, απάντησα.
ήθελα τόσα άλλα να της πω
—για τη χαμένη μου αξιοπρέπεια
και τους χαμένους φίλους—
μα δεν ταιριάζανε οι ερωτήσεις.
εκείνη αρκέστηκε να μάθει
ποιες ώρες άκουγα ραδιόφωνο
κι αν είχα βγάλει το πανεπιστήμιο.
με καλημέρισε ύστερα ευδιάθετη
σα να με ήξερε από χρόνια
και μου ευχήθηκε ό,τι καλύτερο
λες κι είχα τα γενέθλιά μου.
τι να σκεφτόταν άραγε;
είναι κάτι συμβάσεις άγραφες
που δε θα λήξουνε ποτέ.


ΜΑΡΙΑ ΣΥΡΡΟΥ
(1966- )

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Χτίσανε απέναντι

Κοίτα, τώρα που γερνάμε
χτίσανε απέναντι
Κι έμεινε το δικό σου παράθυρο
ανοιχτό κι αρωματισμένο —πληγή—
να οδηγεί τα όνειρα
και την παιδική μνήμη
Ελάχιστο
Αλεξανδρινό

Έτρεξα στο χρόνο, πίσω από
ιδεολογίες και μορφικές αναταραχές
Έζωσα τις γραμματικές των περιεχομένων
Ήταν επίπονη η προσπάθεια της αναγνώρισης
Μια δίψα, ένας καημός
Κυνηγημένα στόματα
Αποφάσισα τελικά

Θα μείνω εδώ
να φυλάω τα όνειρα που δε ζήσαμε
και γιατρεύτηκες
να λησμονώ τα αγγίγματα που χάσαμε
κι αρρώστησα
να ζήσω στον κόσμο που σου αρνήθηκα
και προδόθηκα

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ Η. ΚΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

Χειμωνιάτικη ζωγραφιά

Μια θλιβερότατ’ ερημιά, και πέρα
Στο ξέφωτο το δέντρο, ένα πουλί,
Η μόνη που γαλήνευε τη μέρα
Ψυχή, μια μέρα τέτοια, έτσι θολή.

Μα αλήθεια, τη γαλήνευεν, ή τάχα
Την έκανε πιο ακόμα θλιβερή;—
Ένα πουλί στην ερημιά μονάχα,
Στο δέντρο με το ξέφυλλο κλαρί...

Μια θλιβερή καρδιά, φωλιά, κανένα
Μέσα της, ούτ’ εκείνο το πουλί—
Κι όλα τα πάντα αχνά, μισοχαμένα,
Κι η μέρα από τη νύχτα πιο θολή...


ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΜΑΛΑΚΑΣΗΣ
(1869-1943)

Ο Λόφος του Ισμηνίου Απόλλωνος

Ο Λόφος του Ισμηνίου Απόλλωνος
Κατάλοιπα θεμελίωσης δωρικού ναού
του 4ου αιώνα π.Χ.

Άγιοι Νικόλαος και Ρούφος

Άγιοι Νικόλαος και Ρούφος
Το ιστορικό παρεκκλήσι των Αγίων Νικολάου και Ρούφου είναι βασιλικού ρυθμού με εγκάρσιο κλίτος και εντοιχισμένους μεγάλους αρχαίους λίθους. Όπως και σε άλλες εκκλησίες της Θήβας, βλέπουμε αρχαία αρχιτεκτονικά μέλη να κοσμούν τον περίβολο.