Χριστός ανέστη!

Μυστικός Δείπνος

Απόψε να ’ρθεις κι εσύ. Ετοιμάζω μυστικό δείπνο.
Έστρωσα το τραπέζι της γης κι άνοιξα τα παράθυρα
να δούνε το φως να πλησιάσουνε όλα,
ν’ αχτιδίζουν τ’ αστέρια στα πρόσωπα και τα χέρια
των καλεσμένων μου, να πηδούν στα ποτήρια.
Έβαλα την ψυχή μου σε σταμνιά πήλινα, σε κανάτια.
Μυρίζει κέδρο το κρασί κι είναι σαν πασχαλιά
το χρώμα του. Στην υγειά μας, αδέλφια!
Έχω καλέσει τα παιδιά των Η.Π.Α. και της Ε.Σ.Σ.Δ.
Έστειλα στον Παντίτ Νεχρού μιαν αμαξοστοιχία λουλούδια
να μου τα στείλει στολισμένα. Κι έστειλα μήνυμα
στο Μάο Τσε Τουνγκ, να τους δώσει
να φέρουν μαζί τους σα νιφάδες χιονιού
δυο χιλιάδες κινέζικα τραγουδάκια.
Στον Πικασσό να μετρήσει: πόσες χιλιάδες
περιστέρια περίπου έχει αζωγράφιστα μες στην ψυχή του.
Να μου τα στείλει όπως είναι να στολίσω τους ώμους
και τα χέρια των καλεσμένων μου.

Βγήκε, τρέχοντας, φεύγει ο Χριστός, πάει να φέρει
μι’ αγκαλιά λεμονάνθια να βάλει στα βάζα μου.
Η μητέρα μου ζύμωσε στη μεγάλη μας σκάφη
μαύρο ψωμί με γλυκάνισο και σουσάμι.
Τα παιδιά ξεκινήσανε. Σχηματίσανε κιόλας
πάνω στη γη
τον ποταμό
γαλαξία.

Θα φωτίσω τους τέσσερις δρόμους της βάζοντας
στο ένα μου χέρι φωτιά κι ανεμίζοντας
στα ύψη τις φλόγες του. Οι
καλεσμένοι μου έρχονται!


ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
(1912-1991)



Από τη συγκεντρωτική συλλογή η εκλογή μου, Ποιήματα 1933-1991
σελ. 196-197
Εκδόσεις Ποταμός

Μαζεύω τα πεσμένα στάχυα

Μαζεύω τα πεσμένα στάχυα να σου στείλω λίγο ψωμί· μαζεύω

με το σπασμένο χέρι μου ό,τι έμεινε απ’ τον ήλιο

να σου το στείλω να ντυθείς. Έμαθα πως κρυώνεις.

Την πράσινή σου φορεσιά να τη φορέσεις τη Λαμπρή.

Θα τρέξουν μ’ άνθη τα παιδιά, θα βγουν τα περιστέρια

κι η μάνα σου με μια ποδιά, πλατιά, γιομάτη αγάπη.

Πάρε όποιο δρόμο, όποια κορφή, ρώτα όποιο δέντρο θέλεις.

Μ’ ακούς; Οι δρόμοι όλης της γης βγαίνουνε στην καρδιά μου.

Μην ξεχαστείς κοιτάζοντας το φως. Τ’ ακούς; Να ’ρθείς!

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

(1912-1991)

Από τη συγκεντρωτική συλλογή η εκλογή μου, Ποιήματα 1933-1991

σελ. 83

Εκδόσεις Ποταμός

[Μη με κοιτάζεις...]

Μη με κοιτάζεις
Δεν είμαι τίποτα
Έφερα τα νεκρά μου μάτια κοντά σου
Να με χάνεις και να με βρίσκεις
Με τις τσέπες γεμάτες κέρματα
Πανικόβλητο κάτω απ’ τα ξένα βλέμματα
Προσμένοντας μιαν ολόκληρη άνοιξη
Να καρπίσουν τα πικραμύγδαλα
Ήταν θυμάμαι η πρώτη φορά
Που ένιωσα το ανθρώπινο βάρος μου
Να μετριέται με τη ζωή και να χάνεται

Από τότε πέρασε αρκετός καιρός βέβαια
Γίνανε πολλά και ασήμαντα
Ή δεν έγινε τίποτα
Όμως πόσο τυραννικά πόσο επίμονα
Η ίδια σκέψη έχει βουλιάξει
Σ’ αυτό το κάτι που τέλειωσε ήδη
Στα νεκρά μου μάτια που έφερα δίπλα σου
Ακόμη και σήμερα που σου γράφω
Απ’ αυτή τη συννεφιασμένη πολιτεία
Το Πάσχα του εξήντα εννιά
Νιώθοντας πόσο σ’ αγάπησα
Πόσο σαν άλλοτε τη χωμάτινη σάρκα σου
Πολύ αγάπησα


ΑΛΕΞΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΣ
(1944-1980)



Από τη συγκεντρωτική συλλογή Φύλακας ερειπίων | Τα ποιήματα
σελ. 178
Εκδόσεις Πλέθρον

Εγκοίμησις Ηλία Παναρίτη Στρ (ΠΒ)

XV

...Το πρώτο που θυμάμαι είναι ο παππούλης μου. Χάθηκε
νύχτα, σ’ έναν άγριο χειμώνα, όταν ο ουρανός κι η γη είχανε
γίνει ένα. Θυμάμαι που έψαχναν· μέρες ολόκληρες στο κρύο
και στη βροχή. Τελευταίος τον είχε δει ο παπάς. Ανέβαινε
κατά το δάσος πέρα των βελανιδιών· για την κακοτοπιά. Δεν
βρέθηκε ποτέ.

Θυμάμαι ήρθε μετά από μήνες, λίγο πριν το Πάσχα. Στον
ύπνο μου κια φορούσε τη χλαίνη με τα χρυσά κουμπιά. Από
την Ασία. Ερχότανε στον ύπνο μου και μου παραπονιόταν.

«Μ’ έφαγε το χαλάζι· δε νογάς κι εσύ! Με ρήμαξε». Παρα-
πονιόταν και μου φώναζε «παιδί, δε νογάς κι εσύ».

Ο Γέρος.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΣ
(1964- )



Από τη συλλογή Του νεκρού αδελφού
σελ. 53
Εκδόσεις Κέδρος