Ανασκαφή

Ζούμε σε μινωικά πιθάρια
όμορφα διακοσμημένα
δε βλέπουμε ουρανό,
ακούμε από πάνω
τους αρχαιολόγους.
Έχουν φτάσει στη βυζαντινή περίοδο.
Θέλουν πολύ ακόμη για μας εδώ κάτω.
Ασφυκτιούμε
τους φωνάζουμε απελπισμένοι
να κάνουν πιο γρήγορα
να μας βγάλουν στο φως
και χτυπάμε τα τοιχώματά μας.
Μια μέρα τα πιθάρια σπάνε
και γεμίζουμε χώματα.

Πεθαίνουμε με τη θλίψη
πως δε γίναμε κάτι
παραπάνω από χωμάτινοι αντίλαλοι.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
(1968- )



Από τη συλλογή Έλαβον
Εκδόσεις Σαιξπηρικόν

Το παλιό καφενείο

Βουλιάξαμε στη φωτιά
Χανόμαστε σα χνώτο σκύλου
Στο καφενείο ολοένα λιγοστεύουμε
Στη μέση η σόμπα καίει τις αναμνήσεις
Σε κάθε σπίτι κι από μια κατάκοιτη λαχτάρα
Τα μάτια αδειάζει απάνω μας —γιόκα μου, την ευχή μου—
Κοιτώντας τη φθορά ξεμάθαμε να πλάθουμε το αύριο
Τα όνειρά μας περπατούν ξυπόλυτα στο χιόνι
Απωθημένο μας ένα γλυκό σαν κέρασμα χαμόγελο
—Βρε πώς το λέγανε να δεις εκείνο το κορίτσι—
Χαρές ανείδωτες σε τοπία μνήμης ρημαγμένα

Τα χείλη μας πιο καφετιά κι από τα πικραμύγδαλα
Κανείς δεν πίνει σήμερα, κανείς δεν παίζει πρέφα
Και η οργή του καθενός στη σόμπα να στεγνώνει


ΔΗΜΗΤΡΗΣ Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
(1968- )



Από τη συλλογή Ο άστεγος της οδού Χαμογέλων
Εκδόσεις Σαιξπηρικόν

Μια αίσθηση μαζί σου

Όταν είμαι δίπλα σου ακούω
Βουητό της οργισμένης πυρκαγιάς
Παραμιλητά της αφρισμένης θάλασσας
Λυγμούς από σύννεφα θλιμμένα

Όταν είμαι δίπλα σου ακούω
Το ξεμούδιασμα του λουλουδιού που ανθίζει
Το κλάμα νεογέννητων ονείρων
Τους Αργοναύτες νικητές στην Ιωλκό

Όταν είμαι δίπλα σου με ξεκουφαίνει
Το καρδιοχτύπι σου
Το αίμα που τρέχει στις φλέβες σου
Η έγνοια μου για σένα
Το ξόρκι του χαδιού σου

Και το βλέμμα σου μου πιπιλίζει τα αυτιά


ΔΗΜΗΤΡΗΣ Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
(1968- )



Από τη συλλογή Furor scribendi
Εκδόσεις Ars Poetica