Ίσως
η χώρα μου ακόμα
κάτω απ’ τα χώματα
ίσως
και να διαθέτει ακόμα
μιαν εφεδρεία αθωότητας
Η εξόρυξη κοστίζει βέβαια
είναι κι οι κίνδυνοι πολλοί
πολλά κοπάδια εγκέλαδοι
αλλήθωροι
μονόφθαλμοι
μονάχα ο Ιωάννης Καποδίστριας τους κατάφερε
τους άρπαζε απ’ τα κέρατα
και πήγαιναν μαζί βαθιά
ώσπου μια μέρα χάθηκε
σ’ ένα μεγάλο πορτοκάλι κοίτασμα
(όχι σαν κι αυτά που θάβουν στις χωματερές)
Μιλάω για πορτοκάλι αέναο
αυτό που αστράφτει μόνο του
κι εθίζει
τους πιο ωραίους κούρους
να βγουν
ξανά στην επιφάνεια
ζῆ πῦρ τὸν γῆς θάνατον
καὶ ἀ[ν]ὴρ ζῆ τὸν πυρὸς θάνατον
ὕδωρ ζῆ τὸν ἀέρος θάνατον
γῆ τὸν ὕδατος
Αλλά τι ψάχνεις τώρα
Όταν μιλάει κανείς για την πατρίδα του
τον ρίχνουν στον Καιάδα του ακατάληπτου
Δεν είναι πως κατηγορώ κανέναν σας
Είναι κι ο αέρας τσόγλανος
Κι ο χρόνος
Που μας πατάει και με τα τέσσερα
Γι’ αυτό κι οι ποιητές ανέκαθεν
—εδώ λείπει ένας στίχος με σφυριά—
να κάτι πρόκες
ίσα με το ένστικτο
όχι το γενετήσιο
μα ’κείνο που ’χουν τα πουλιά
μιλώ για το φτερούγισμα
μες στα φτηνά δωμάτια
το πώς τυλίγεται κανείς
απ’ το ίδιο του το πέταγμα
στον πιο γυμνό λαμπτήρα
έτσι
που και το φως
το τεχνητό
ν’ αγιάζει
κάποτε
ααααααα
[...]
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΙΓΚΑΣ
(1977- )
Από την ομώνυμη συλλογή
Εκδόσεις Μικρή Άρκτος
